Archeologische vondsten
In de negentiende eeuw onderzochten Westerse archeologen de ruïnes van Hindoeïstische en Boeddhistische tempels en heiligdommen op Java. De overblijfselen, die dateren uit de vierde tot de zestiende eeuw, vertonen veel overeenkomsten met Indiase architectuur uit dezelfde periode. Deze constatering verandert de opvattingen die archeologen tot dan toe hadden over de Javaanse cultuur in positieve zin. Java blijkt een groots verleden te hebben, gebaseerd op de Indiase beschaving, een beschaving die ook aan de westerse (Griekse) cultuur ten grondslag ligt. Het onderzoek naar de oudheden leidt tot een verheerlijking van dit grootse verleden, zowel door de Nederlanders als door de Javaanse vorsten. Een verheerlijking die zich ook uitstrekt tot de nog levende erfenis van deze periode: de wajang-, gamelan-, dans- en theatervoorstellingen.
Indo-Javaanse bronzen
Tijdens de opgravingen van de Indo-Javaanse oudheden zijn ook bronzen voorwerpen ontdekt. De meeste van deze objecten hebben een religieuze, rituele functie. De priester heeft bij ceremoniën gebruik gemaakt van: klokken, bellen, lampen, wierookbranders, wijwatervaten en offerschalen. Sommige van de bronzen voorwerpen zijn gebruikt in het dagelijks leven in de hofkringen: spiegels, lampen en speelgoed. Het boeddhisme op Java kent een ingewikkeld hiërarchisch systeem met verschillende soorten Boeddha's. Veel kleine bronzen, zilveren en gouden beeldjes zijn gevonden die deze verschillende Boeddhafiguren uitbeelden. Het beroemdste boeddhistische heiligdom op Java is de Borobudur in de buurt van Magelang.
